تزریق‌ها به روش‌های مختلفی طبقه‌بندی می‌شوند، از جمله نوع بافتی که به آن تزریق می‌شود، محلی در بدن که تزریق برای ایجاد اثرات طراحی شده است و مدت زمان اثرات. آنها چندین نوع رایج دارند:

تزریق عضلانی

تزریق عضلانی، که به اختصار IM نامیده می‌شود، داروها را به سرعت به بافت عضلانی فرد می‌رساند و می‌تواند برای واکسن‌ها، آنتی‌بیوتیک‌ها یا هورمون‌ها استفاده شود. این تزریق با زاویه ۹۰ درجه انجام می‌شود. بهترین محل برای این تزریق‌ها در ربع فوقانی خارجی ناحیه باسن است، با دقت فراوان برای اطمینان از تکنیک تزریق صحیح تا هیچ مشکلی در مورد آسیب عصبی ایجاد نشود.

تزریق عضلانی معمولاً برای واکسن‌ها، آنتی‌بیوتیک‌های خاص و داروهایی که نیاز به آزادسازی پایدار در بدن دارند، استفاده می‌شود.

تزریق زیر جلدی

تزریق زیر جلدی، که به اختصار SC یا sub-Q نامیده می‌شود، معمولاً دارو را زیر سطح پوست، در لایه چربی، تزریق می‌کند. این تزریق بین زوایای ۴۵ تا ۹۰ درجه انجام می‌شود. جذب دارو از این بافت کندتر از تزریق عضلانی است. از آنجایی که نیازی نیست سوزن تا سطح عضله نفوذ کند، می‌توان از یک سوزن نازک و کوتاه استفاده کرد.

آنها اغلب برای رساندن انسولین و سایر رقیق‌کننده‌های خون مانند هپارین به قسمت‌هایی از بافت بدن، چه در قسمت پایین شکم و چه در ران‌ها، استفاده می‌شوند.