Jako zabieg nieinwazyjny, pobranie wymazu z nosogardła jest metodą pierwszego wyboru w diagnostyce, monitorowaniu i diagnostyce różnicowej epidemii koronawirusa. Losowość pobierania próbek jest wysoka, a zróżnicowana lokalizacja, siła i czas pobierania próbek mogą dawać fałszywie ujemne wyniki testów, co negatywnie wpływa na działania prewencyjne i kontrolne epidemii. Podczas zabiegu pacjenci kaszleli i rozpryskiwali aerozol, a personel medyczny był narażony na ekspozycję zawodową. Jako kierownik kontroli jakości w zespole medycznym w Hubei, w oparciu o standardowy schemat pobierania wymazu z gardła, wydany przez oddział medycyny laboratoryjnej Chińskiego Towarzystwa Medycznego, autor zastosował niekonwencjonalną metodę pobierania wymazu z nosogardła w pozycji leżącej na plecach i z powodzeniem pobrał próbki w dziesiątkach przypadków. Doświadczenie to można podsumować następująco:

Skuteczna komunikacja i współpraca między pielęgniarkami a pacjentami przyczynia się do powodzenia pobierania wymazów z nosogardła

Przed operacją należy skutecznie ocenić stopień współpracy pacjentów. Należy z wyprzedzeniem poinformować pacjentów o celu pobrania wymazu i kwestiach wymagających uwagi. Zazwyczaj istnieją dwie grupy osób, które przyjmują wymaz z nosogardła. Jedną z nich są podejrzani nowi pacjenci z koroną, u których należy postawić diagnozę. Większość z nich odczuwa niepokój i lęk, martwi się wynikami badań i ma wątpliwości co do bezpieczeństwa i komfortu pobierania próbek. Konieczne jest pilne wykluczenie choroby i postawienie diagnozy poprzez oznaczenie kwasu nukleinowego, aby określić dalszy kierunek leczenia. Drugą grupę stanowią pacjenci gotowi do wypisania ze szpitala w celu ponownego badania kwasu nukleinowego. Nowe objawy wieńcowe u tej grupy ulegają znacznemu złagodzeniu, a ich mentalność zmienia się z okresu akceptacji na okres pozytywnego radzenia sobie. Operacja pobrania próbek wskazuje na rokowanie i powrót do zdrowia pacjentów, a większość pacjentów może w pełni współpracować.

Ochrona indywidualna jest podstawą sukcesuwymazówka do pobierania próbek

Przygotowanie operatora: standardowa ochrona na trzech poziomach; jeśli to możliwe, zaleca się noszenie kasku z dodatnim ciśnieniem i sprawdzenie szczelności zabezpieczenia.

Przygotowanie próbek: platforma operacyjna; materiały do ​​pobierania próbek, w tym zestaw do pobierania próbek, arkusz kontroli i kod kreskowy, torba transportowa, środek do dezynfekcji rąk, zapewniają skuteczność sterylizacji i ważność.

Przebieg zabiegu: pomóż pacjentowi przyjąć pozycję leżącą, podłóż pod szyję miękką poduszkę i unieś brodę o 15 stopni.°,Zsuń maskę, aby zakryć usta i całkowicie odsłonić jamę nosową pacjenta. Po przejściu przez nozdrze, polipropylenowa wymazówka z włóknem wbija się głęboko, prostopadle do płaszczyzny czołowej głowy, i dociera do tylnej ściany nosogardła przez dolny przewód nosowy. W przypadku napotkania oporu, delikatnie unieś wymazówkę, aż poczujesz dotyk ściany. Głębokość, na jaką wymazówka z nosogardła wchodzi do jamy nosowej, odpowiada mniej więcej odległości od czubka nosa do płatka ucha i poproś pacjenta o normalne oddychanie. Po dotarciu wymazówki do jamy nosowej, pozostaw ją w sklepieniu nosa przez 15 sekund, a następnie obróć ją o 3 koła, powoli obróć i wycofaj, a wymazówka została skutecznie zatrzymana. W razie potrzeby, w celu zwiększenia wiremii, pobrano wymaz z drugiego nozdrza tą samą metodą. Zanurz obie wymazówki w tej samej probówce zawierającej 3 ml roztworu do pobierania próbek, wyrzuć końcówkę, dokręć nakrętkę probówki i umieść probówkę pionowo, aby mieć pewność, że końcówka wacika jest zanurzona w roztworze do pobierania próbek. 

Wskazówki dotyczące pobierania wymazów

Wymazówkę z nosogardła należy wprowadzić szybko i bez wahania. Niektórzy pacjenci nie tolerują zabiegu wkłuwania wymazówki do nosogardła do jamy nosowej, co może powodować łzawienie, uczucie ciała obcego itp. Przed zabiegiem należy poprosić pacjentów o głęboki wdech w przypadku dyskomfortu, aby uniknąć kaszlu.

Po wprowadzeniu bawełnianej wymazówki do pobierania wymazu na oczekiwaną głębokość, nie należy jej kontynuować, aby nie spowodować uszkodzenia błony śluzowej nosa i krwawienia. Podczas wizyty należy odczytywać sekundy pociągnięciami palca pacjenta. Może to odwrócić uwagę pacjenta, rozładować napięcie, zmotywować go i zapewnić pomyślne pobranie.

Nie należy pozwalać pacjentowi na całkowite uniesienie głowy i zgięcie wymazówki, ponieważ może to doprowadzić do nieprawidłowego ułożenia głowicy wymazówki do nosogardła i ostatecznie wpłynąć na dokładność pobranych próbek.

Operator może wybrać lewą/prawą stronę, w zależności od swojej prawo- lub leworęczności, i stanąć na głowie i ramieniu pacjenta podczas zabiegu. Głowa pacjenta nie musi być przechylona na przeciwną stronę, a kontrola kąta wprowadzenia wymazówki, gdy głowa znajduje się na boku, jest utrudniona, co może powodować podrażnienie błony śluzowej. W przypadku pacjentów z nadmiernym napięciem, operator może mocno przytrzymać dłoń pacjenta, zapewniając mu komfort.

W praktyce klinicznej autor stwierdził, że pobieranie wymazu z nosogardła w pozycji leżącej ma następujące zalety:

(1) Zmniejszenie podrażnienia i uszkodzenia błony śluzowej nosa. Pozycja pobierania wymazu przez pacjentów w pozycji leżącej jest wygodniejsza niż w pozycji siedzącej, a głowa pacjenta jest łatwiejsza do unieruchomienia, co umożliwia płynne wprowadzenie wymazówki do tylnej ściany nosogardła, co może zmniejszyć odchylenie pozycji pacjenta spowodowane odruchem warunkowym na obecność ciała obcego podczas zabiegu, co może prowadzić do uszkodzenia błony śluzowej nosa i krwawienia.

(2) Łatwość pobierania próbek. Postawa jest zgodna z fizjologiczną strukturą ciała człowieka i jego mechaniką, co ułatwia operatorowi pobieranie próbek;

(3) Zmniejszenie ryzyka narażenia zawodowego. Stojąc z boku pacjenta, operator może bezpośrednio unikać kropelek i aerozoli wytwarzanych przez kaszel pacjenta i inne zachowania związane z rozpryskiwaniem. Pozycja leżąca jest oparta na szczegółach i dąży do jednoetapowego pobierania próbek, aby szybko i dokładnie uzyskać wyniki wykrywania kwasów nukleinowych. Nie tylko zmniejsza to narażenie zawodowe personelu medycznego, ale także zmniejsza odsetek wyników fałszywie ujemnych dla nowego wirusa korony i oszczędza zasoby w zakresie zapobiegania epidemiom, co jest godne zalecenia klinicznego.